Bouw en Verhuizing

Door Jenne van Poelgeest

In 2002 is het plan geboren om voor onszelf een eigen plek te creëren, en dat wil zeggen, nieuwe banen, maar meer nog een eigen clubhuis. Wij hadden toen nog niet het besef wat deze mooie gedachte inhield. Na een verzoek ingediend te hebben bij de Gemeente Emmen voor nieuwe banen, omdat we toch wel een beetje uit ons jasje waren gegroeid, zijn de eerste contacten gelegd. Hans Maatje, onze toenmalige voorzitter (en nu weer), Harm Weggemans en ik hebben toen het eerste contact gehad met ….. en Martin Dries van Sportzaken. Er werd ons toen gezegd dat we wel in aanmerking kwamen, maar waar?

Het was ondertussen 2003. na veel heen en weer gepraat en na verschillende locaties te hebben bekeken, kwamen we bij de voormalige tennisclub. Tssss, het zag er niet uit. (zie foto) Maar ja, hier moesten we door heen kijken. Er was geen sleutel aanwezig, maar zo te zien was alles aanwezig. Gas, want er hing een grote badgeiser. Elektra, want er hing een stoppenkast met 2 groepen. Toiletten waren er ook, dus ook riool. Water, want voor zowel de wc, als de geiser heb je water nodig. We hadden niet veel tijd nodig om JA te zeggen tegen deze plek. Maar oh, wat hadden we ons vergist. Nadat we in de loop van de volgende dagen het toch ook binnen wilden zien zijn Joop en ik door een raam naar binnen gegaan (we hadden nog steeds geen sleutel en de ramen waren door de jeugd toch al stuk geslagen). En daar kwamen we toch wel een beetje bedrogen uit. Niks geen GAS, aan de andere kant van het muurtje heeft een gasfles gestaan. Niks geen 2 groepenkast, boven de grond een dikke kabel, onder de grond een dunne kabel, dus net genoeg om een koffiezetapparaat van stroom te voorzien. In het stenen toilet gebouwtje stonden 2 keurige wc potten en fonteintjes en alles was keurig betegeld. Maar wat later bleek, aangesloten op een privé-riool (van een toenmalig tennislid) die later ook nog verzakt bleek en niet meer gebruikt kon en mocht worden.

Dat was een tegenvaller van grote aard, maar we moesten het maar voor lief nemen. Optimisten als we waren, was dit alles wel te overkomen. Alleen hadden we niet gerekend op de jeugd, die ‘s avonds en in het weekend het geheel hebben stukgeslagen. De fonteintjes, de wc’s vol gegooid met wit zand, alle tegels kapot, er was niet veel meer van over, maar met hulp van de Gemeente zijn we toch vol goede moed begonnen. Na de vakantie in augustus 2003 kwamen we weer op het terrein. De Gemeente was al hard aan het werk geweest. Om de banen aan te kunnen leggen, moest er wel wat voorbereidend werk worden verricht als; bomen rooien, de tennisbanen verwijderen, etc. Het ging goed, dachten we, want door een protest moest alles stil worden gelegd. Hoorzittingen volgden, voor het rooien van de bomen, de sloop van de tennisbanen, het slopen van de restanten van het toiletgebouwtje. De Gemeente had alles keurig voor elkaar, alle vergunningen waren aanwezig. Maar voordat we weer aan slag konden, waren we al weer vele weken verder.

Zo hebben we in 2003 wat aangesukkeld, werken, alles stilleggen, werken, weer alles stilleggen, hoorzittingen, weer hoorzittingen. Met het aanvragen van ons clubhuis ging het precies hetzelfde, weer hoorzittingen, maar ook die hebben we overleeft. Imiddels waren we al wel in 2004 beland. In oktober werd de fundering gelegd voor een betonnen vloer en nog dezelfde maan verrees ons clubhuis zoals het er nu bij staat.

De Verhuizing (door Annemiek Meijsen)

Op zaterdag 8 januari 2005 was het zover, we gingen van de ene baan naar de nieuwe baan. We kenden het nieuwe terrein, maar nu was het zover. Met nog een officieel gedeelte in het verschiet is het toch voor elkaar gekomen.

Omstreeks half 4 gingen we naar de nieuwe baan, daar moesten we verzamelen. Bij het “t Aole Gemeentehoes”was de Bazuin zich aan het opstellen. We reden rustig verder. Bij de oude baan aangekomen, schrok ik eigenlijk van het geheel. Alles was weg en kaal een trieste kou maakte het nog erger. Een enkeling ging nog in het oude clubhuis, waar we toch menige gezellige avond hebben gehad, wachten op het geen dat komen zou.

Ja hoor, om 16.00 uur kwam de BaZuin, geheel compleet met Majorettes en Corps naar de Kerkhoflaan. We werden op gehaald. ( nog giert de adrenaline door mijn lijf als ik er aan denk). Achter de muziek aan… Wel 45 clubleden, met volledig bestuur en vlag trokken door de straten naar onze nieuwe locatie. Een stevige wind zorgde ervoor dat de vlag hoog bleef wapperen. Een rondje door het winkelcentrum en toch via de Europa weg, Hankenhof weg naar….. De Kampen. Een ereronde met de Bazuin en we waren daar, waar we de eerste jaren niet meer weg te krijgen zijn. Heerlijk…

Een borrel gedronken met iedereen, gelukkig zakte mijn adrenaline weer.. Na de laatste tonen van de Bazuin, werd de feestavond verder overgenomen door de activiteiten commissie en het bestuur.